Vanwege problemen met deze site hebben we een nieuwe site opgezet.

Je kan ons vanaf nu hier vinden.

Tot gauw!!!!

We zijn afgelopen zondag de bergen in gereden. Er ligt nu 20 cm sneeuw. Dat is nog net te weinig om het dichtstbijzijnde skigebied (Porters) te openen. Maar goed, de winter is nog niet over… We hebben al wel een beetje kunnen wintersporten met onze gloednieuwe slee.

De aarbevingen zijn hier in Christchurch voorlopig het gesprek van de dag. Na de laatste grote beving van 13 juni was er nog meer schade aan de toch al gehavende stad. Bovendien kwamen de ‘sand boils’weer overal omhoog (zie vorige stukkies). In sommige wijken wordt het hele gebied overstroomt met modder, nu al voor de derde keer in een jaar.

Inmiddels is de bevolking van Christchurch er zo op ingesteld, dat er binnen een paar dagen een legertje goed georganiseerde vrijwilligers aan de slag gaat om de boel op te ruimen. Ik en Rob hadden ons ook aangemeld om ‘ouderwets’ te gaan scheppen. Op een van de achtertuinen lag een laag modder van een halve meter hoog over de hele tuin (tuinen zijn hier ietsje groter dan in NL). Die hebben we met 20 mensen in een halve dag leeg geschept. De eigenaar vertelde me dat het ‘nu wel mee viel’, de vorige keren had hij een meter blubber in de tuin. Ook hadden ze net weer een weekje riolering (douche, wc, etc.) na maanden afgesloten te zijn geweest. Die was dus weer volgepropt met prut. Het is dat die mensen het zo luchtig vertelden, anders had ik wel kunnen huilen…

Het is onwaarschijnlijk dat de riolering daar ooit nog wordt hersteld. De regering heeft een gebied rondom de river de Avon als ‘rood’ bestempeld, wat betekend dat iedereen wordt uitgekocht en de boel wordt gesloopt. Voorlopig wordt het een park en misschien dat men over een jaar of 10 weer gaat bouwen.

Via mijn werk ben ik de afgelopen 2 weken gedetacheerd bij de EQC (Earth Quake Commision). Die organisatie bestaat hier al jaren en vormt in feite een door de regering opgelegde opstal verzekering voor natuurrampen. Door deze verzekering komt er snel geld vrij voor herstel en wederopbouw na een natuurramp in tegenstelling tot veel andere landen waar de sluwe verzekeraars listig onder hun verantwoordelijkheid uitkruipen als er een ‘Act of God’ is opgetreden. Ik moet de schade aan het land opnemen als geoloog, dus scheuren in de aarde en algehele zetting van de grond. Vooral langs de rivier de Avon heeft dat tot aanzienlijke schade aan huizen geleid (zie foto’s). We gaan stuk voor stuk alle huizen langs en nemen de schade op. Op zich simpel werk. Het is vooral interessant om de verhalen van de mensen te horen en om een goed beeld te krijgen van de omvang van aardbevingsschade. In sommige straten staan werkelijk alle huizen schots en scheef. Het lijkt alsof het hele gebied op een denkbeeldige bewegende tong staan, zoals een bewoner aan mij omschreef. Ik vind het vooral sneu voor oude mensjes die al hun hele leven in deze zwaargetroffen wijk wonen en nu plotseling moeten verhuizen. De winterse kou draagt bij aan de surrealistische en melangolische sfeer…

Vandaag precies een jaar geleden zijn we in NZ aangekomen. Lijkt  een eeuwigheid geleden, er is zo veel gebeurd sindsdien! En ook moeilijk voor te stellen dat we alweer 1 jaar uit NL weg zijn. Nooit eerder zijn we zo lang “van huis” geweest! Toch is er niet echt sprake van de balans opmaken, we blijven sowieso nog wel even. Natuurlijk is het vaak moeilijk om zo ver weg te zijn, vooral met al dat natuurgeweld hier: zo mooi maar zo gevaarlijk! En hier moet ook gewoon worden gewerkt , het huis worden schoongemaakt en rekeningen betaald. Straks als ik aan het werk ben, moeten we weer in ons Amsterdamse ochtendritme komen, spitsuur in huize Kiwiz. Verschil is: geen overvolle treinen naar het werk, maar allebei met de auto, bijna zonder files. Niet echt “groen”, maar wel noodzaak met die lange afstanden en slechte busverbindingen.

In 1 jaar hebben we een klein groepje kennissen opgebouwd. Bijzonder: er zit bijna geen Kiwi tussen. Ik denk dat dat vooral komt omdat we in zo’n eerste jaar toch meer gemeen hebben met andere nieuwkomers. Qua sociaal gebeuren mag het het komende jaar wel wat opgeschroefd worden, we missen de vanzelfsprekendheid van de sociale kring die we in NL hadden. Met goede vrienden en lieve familie lol trappen of bijkomen na een dag werken. Met een groep de hort op voor een weekend of quality time met vriendinnen in de sauna. Dat hier opbouwen zal niet makkelijk zal zijn, vooral met een binnenstad die in puin ligt, maar wie weet! Wat kennissen met kleine kids zou helemaal leuk zijn, want Rowan is nu vaak wel echt de enige peuter. Ben benieuwd of er bij mijn nieuwe collega’s straks nog iemand is met wie het ook buiten het werk goed zal klikken.

We hopen dat het komende jaar in NZ in ieder geval wat gemoedelijker zal verlopen, zonder al te veel tegenslagen en dat de stad weer wat op zal krabbelen en wat van zijn oude charme terug zal krijgen. We zullen grotendeels de boel weer moeten herontdekken of anders gewoon nog meer weekendjes weg om in een mooie omgeving de boel hier even achter ons te laten. (We hadden trouwens nog niet gemeld dat ons dak nu ook nog eens is gaan lekken, door al die dakpannen die een week geleden zijn verschoven bij de laatste naschok. We zitten er zwaar over te denken om eens een deal te gaan sluiten met de huiseigenaren, want dit is best vermoeiend zo. En het huis is zo vochtig dat het nog lastiger te verwarmen is. Probleem is alleen dat er momenteel bijna geen nieuwe huurwoningen op de markt komen.)

In ieder geval is het goed om voor ons zelf vast te stellen dat we het als gezin hier ook kunnen, leven. Al was het de laatste maanden meer overleven En het is deels ook weer een ontdekkingstocht om zo op elkaar aangewezen te zijn, zonder agenda’s met afspraken elders. We kunnen het iedereen aanraden. Misschien niet voor een jaar, misschien niet zo ver, maar het idee blijft uiteindelijk hetzelfde.

Ook het komende jaar gaan we gewoon verder met deze website. Zo’n 100 berichten hebben we al geplaatst en de site is al meer dan 10 000 keer bezocht! Echt leuk dat jullie allemaal met ons meelezen en meeleven! En weet: ook in ‘real life’ zijn jullie hier van harte welkom!

Reageren? Kkik dan op de titel van dit bericht, dan verschijnt er onderaan een reactieschermpje!

Yeah!!!! Gister heb ik het contract getekend voor mijn nieuwe baan! Tijdje terug had ik hier al laten doorschemeren dat ik aan het solliciteren was en het is dus gelukt! Per 27 juni ga ik aan de slag bij Environment Canterbury. Dit is de populaire naam voor Canterbury Regional Council, oftewel de provincie Canterbury. Ik denk dat het wel geholpen heeft dat ik mijn studie hier op mijn cv kon zetten, maar verder maakten ze helemaal geen punt van mijn vooral buitenlandse werkervaring. Ze vonden juist dat mijn ervaring goed aansloot bij de functie. Ik ga aan de slag als Adviseur Vergunningen, Consent Investigating Officer. Dit betekent dat ik vergunningaanvragen ga behandelen voor resource consents. Je zou het kunnen vertalen als milieuvergunningen maar dat dekt de lading niet echt. Als ik een tijdje aan de slag ben, zal ik er eens wat verder op ingaan voor de liefhebbers. Ik ga 32 uur werken en Eric gaat dan ook een stappie terug naar 32 uur. Haha, mijn salaris is zo laag, dat wat we samen in die 8 dagen net zoveel  verdienen als hij in zijn eentje in 6 dagen. Nou ja, toch lekker dat we in ieder geval de huur er zo uit halen. En ik ben onder de pannen, ook heel belangrijk natuurlijk! We wisten dat we het voor het geld niet hoefden te doen (emigreren dus). Eric had gewoon super mazzel dat hij er niet in salaris op achteruit is gegaan. Want die liggen hier bijna 50% lager dan in NL!

Eric heeft zich de afgelopen dagen ontfermd over de ienie-mini olijfjes in onze tuin. De vogels zijn er verzot op, dus voordat de bomen leeg zijn wil hij een voorraadje oppotten. Paar dagen water erop, elke dag verversen en daarna pekelen. Ben benieuwd. Ben niet zo’n grote fan van kleine groene olijfjes (geef mij maar van die dikke vette zwarte) maar misschien als ze zelf “gemaakt” zijn…?

Ik loop ondertussen hele dagen te gapen. Met al die naschokken giert de adrenaline door mijn lijf. Ik heb er meer last van dan voorheen, misschien omdat ik afgelopen maandag tijdens de 6.0 alleen thuis was. Ook het idee dat Rowans slaapkamer niet meteen naast de onze ligt is niet echt geruststellend. Mijn nachtrust is dus niet meer wat het geweest is. Ik heb komende woensdag nog een tentamen, maar mijn motivatie is ver te zoeken. En tja, ik heb nu toch al de felbegeerde baan…! Misschien dat wat ‘pep talk’ van overzee helpt??

Vandaag (en ook morgen) heeft Eric samen met Rob meegeholpen om silt te scheppen in de oostelijke wijken waar zo veel blubber naar boven is gekomen tijdens de beving van afgelopen maandag. Hij zal daar later een verslag van doen. Zeer indrukwekkend hoeveel vrijwilligers met scheppen en kruiwagens vanuit de hele provincie komen helpen. Sommige inwoners moeten al voor de 5e keer sinds september meer dan 30 cm silt uit hun tuin scheppen. Bovenstaande foto is van internet geplukt, maar zo erg kan het dus zijn.

Reageren? Klik dan op de titel van dit bericht en er verschijnt onderaan een reactie schermpje!

En we shaken hier gewoon door!!! Sommigen van jullie hebben het nieuws in NL al vernomen: we hadden vandaag weer flinke naschokken. De grootste was 6.0, op twee na de grootste sinds september (7.1) en februari (6.3). Zie hier voor meer info. We hadden eerst een 5.5 anderhalf uur eerder. Toen zijn gelukkig al heel wat gebouwen en bedrijven geëvacueerd. Vooralsnog heeft de 6.0 geen nieuwe dodelijke slachtoffers gemaakt. Het epicentrum lag vlakbij Sumner, waar we nog met mijn moeder in een vakantiehuis hebben verbleven. Daar is wederom veel schade. Er is zelfs een huis van een van de rotsen gevallen. Kirsty en Matt (wonen in Sumner) zijn gelukkig voor een paar weken naar de UK.

Ik was alleen thuis, druk aan mijn essay aan het typen die ik morgen wilde inleveren. Het schoot al voor geen meter op, maar als je elke keer de huiskamer in moet rennen om the schuilen (daar staan namelijk bijna geen spullen in die kunnen omvallen) gaat het ook niet echt sneller. Op een gegeven moment vloog de stroom uit en begonnen spullen te vallen. Gelukkig alleen een kapotte lamp en spiegel dit keer. De schade hier op de heuvel valt verder mee, maar het epicentrum lag net als in februari, niet ver hier vandaan. Erics werk is aan de andere kant van de stad. Ze voelden hem daar ook flink, maar lang niet zo erg als hier en de stroom viel niet uit. Sommigen van zijn collega’s zijn echter wel de wanhoop nabij en zaten meteen vol angst onder hun bureau. Eric heeft meteen Rowan opgehaald bij de crèche. gelukkig hadden ze daar ook een stuk minder gevoeld. Rowan lag te slapen en heeft er niet veel van meegemaakt gelukkig. Ik wilde niet langer in huis blijven en ben richting de school van Dana gelopen waar iedereen op het schoolplein was verzameld. Later ben ik met haar en de kids mee naar huis gegaan en ‘s avond hebben we bij hun gegeten. Gelukkig kwamen de stroom en het water weer op gang, maar zij hebben een gasstel, dus koken had sowieso wel gekund. Nu zijn we weer thuis, troep is opgeruimd en de naschokken houden zich redelijk gedeisd. Hopelijk blijft het zo, maar ja, zoals jullie zien, kan het weer helemaal anders lopen…

Toevallig hebben we gister net een rondje langs de afzettingen in het centrum gemaakt. We waren er sinds januari niet meer geweest. Het ‘cordon’ is al behoorlijk teruggebracht, maar het belangrijkste deel van het centrum is nog steeds afgesloten. Het was er uitgestorven en de enige mensen die je zag deden hetzelfde als wij: de schade aanschouwen. Het was een mooie dag en het was gewoon zonde om al die terrasjes aan de waterkant afgesloten te zien. En zelfs alle koffietentje buiten de hekken waren gesloten, want er komt toch geen hond. Alle oude gebouwen zijn kapot. Op de foto’s (klik op de foto voor een slideshow) zie je onder andere het oude provinciehuis, een van de vier historische gebouwen die ze weer in ere willen herstellen (naast de kathedraal in het centrum, het art centre en de katholieke kathedraal aan Barbados Street, naast mijn oude muziekschool).

Onze zenuwen worden weer flink op de proef gesteld. We zijn er natuurlijk wel een beetje klaar mee onderhand. Maar we blijven hoop houden dat het ons hier niet weg kan jagen.

Reageren? Klik op de titel van dit bericht en er verschijnt onderaan een reactie-schermpje.

Donderdagavond had Eric zijn favo pasta bolognese saus gemaakt, want vrijdag kwamen Dana, Rob, Maddie en Emma bij ons eten. En een dag later is de saus natuurlijk nog lekkerder! Voor Maddie hadden we de vega-variant. Gelukkig had Emma een grote eetlust, want die zou vanaf 8 uur ‘s avonds meedoen aan een sponsor-vastenactie voor Oost-Timor en daarna mocht ze 20 uur niets eten. Dana had Sequence meegenomen, een kaartspel dat we regelmatig met hun spelen. Weet eigenlijk niet of het in NL te krijgen is, zo ja, dan is het zeker de moeite waard om aan te schaffen! En Rob had een groot tablet chocola meegenomen om zijn (maar ook onze) verslaving tijdens het spelen te kunnen voorzien.

Zaterdag heb ik de hele dag aan een presentatie gewerkt die ik met 6 andere studenten volgende week moet geven. We moeten presenteren alsof we voor een consultancy company werken. De opdracht is om de haalbaarheid van een strategisch rapport te toetsen, die inzet op herstel van Lake Ellesmere. Dit meer is gelegen ten zuiden van Christchurch en wordt als een van de meest vervuilde meren van NZ beschouwd. Sommigen noemen het zelfs een “dood” meer, wat raar is, want er zit heel wat vis en paling in, die commercieel worden gevangen. Een “ziek” meer is eigenlijk een betere verwoording, want het is een soort algensoep die ecologisch gezien niet echt interessant is. Terwijl het gebied van oorsprong een bijzonder moerasgebied was. Nou ja, heel complex allemaal, vooral omdat er zoveel partijen bij zijn betrokken. Ik moet mij buigen over het ‘biodiversiteits’-vraagstuk, anderen houden zich bezig met sociale en economisch belangen, het waterbeleid of het landgebruik. Mijns inziens is het rapport is heel strategisch in de zin dat het alle partijen tevreden wil houden, maar er staan nauwelijks concrete acties in en er worden geen duidelijke keuzes gemaakt. Aan het eind van de dag had ik weer nekpijn…

Dus zondag lekker de hele dag geen computerwerk gedaan en zijn we met zijn drieën het betreffende gebied maar eens van dichtbij gaan bekijken. Een leuk projectje vlakbij Lake Ellesmere is het herstelproject bij Harts Creek. Hier wordt een beekje, dat in de loop der jaren is verworden tot een vieze boerensloot, weer hersteld als laagland beekje. Als gevolg daarvan is de waterkwaliteit in de beek enorm verbeterd. En aangezien de beek uiteindelijk in het meer uitkomt, is dat natuurlijk ook een verbetering voor het meer. Nu de overige 39 rivieren en beekjes nog die in het meer uitkomen!!

(klik op bovenstaande foto voor meer)

Na de wandeling hebben we super lekker geluncht in de Dunsandel Store, een eettentje / winkeltje op de snelweg tussen Christchurch en Ashburton. De winkel is helemaal beroemd in eigen land sinds ze een kookboek hebben uitgebracht. Heerlijk gegeten, maar mijn gigantisch grote stuk Victoria Sponge Cake (zie hier voor voorbeelden) als toetje lag wel een beetje zwaar op de maag….

Wil je op dit bericht reageren? Klik dan op de titel van het bericht, dan verschijnt er onderaan een reactie schermpje!

Ik heb eigenlijk nog niet eens geschreven over wat die studie van mij nu eigenlijk inhoudt. Voor degenen die het interesseert zal ik dat eens even uit de doeken doen.

Ik moet zeggen dat het allemaal behoorlijk interessant is en dat ik best onder de indruk ben van het niveau. Lincoln University is, zoals ze dat noemen, een “Land-based university”. Het houdt zich bezig met landbouw en aanverwante zaken, zoals biologie, milieurecht, natuurbehoud, wijnkunde, toerisme en recreatie etc. Het volgt het Angelsaksische onderwijssysteem, dus je kan Bachelors en Masters halen, maar ook een legio aan certificaten en diploma’s die allemaal officieel als qualification worden gezien. Je kan dus met een paar vakken al officieel je bestaande graad opschroeven. Dat is dus wat ik wilde proberen. Aangezien ik al een Masters in Environmental Sciences heb van de Vrije Universiteit wilde ik de boel een beetje up-graden om hier wat meer kans op de arbeidsmarkt te maken. Dat kan dus al met 3 vakken. Als die allemaal op Masters-niveau zijn, dan krijg je een Postgraduate Certificate, in mijn geval in Resource Studies.

(By the way, wat wel minder is, is dat mijn Masters uit  Nederland, van voor 2002, gelijk wordt gesteld aan een Bachelor of Honnors (zeg maar iets meer dan een normale Bachelor, maar minder dan een Masters). Mijn Universitaire opleiding heeft immer 4 jaar geduurd in plaats van de hier vereiste 5 of 6 jaar voor een Masters. Maar ja, wat ze niet meerekenen is dat ik voor 5 jaar punten heb gehaald en dat wij in NL een VWO vooropleiding hebben. Hier moet iedereen in zijn eerste Bachelor jaar bijgespijkerd worden om het niveau aan te kunnen.)

Onder Resources worden verstaan de natuurlijke middelen of bronnen die het land bezit, zoals water, grond, bossen etc. Dat moet natuurlijk allemaal “gemanaged” worden, omdat ze over het algemeen uitputtelijk zijn, oftewel ze kunnen opraken. Maar er gaat ook heel wat geld in om, vooral als economische belangen de overhand krijgen. Nu wil het dat de huidige regering zich zo min mogelijk wil sturen op het beschermen van de resources. Dat kan de markt zelf namelijk heel goed bepalen, meent ze. Vandaar dat het vakgebied Resource Management hier een big issue is, ze hebben mensen nodig om de schade te beperken! Er is ook een wet omheen gemaakt, de Resource Management Act. Bijzondere van deze wet is dat het alle resources ineen behandelt en dat het vooral gericht is op het voorkomen van effecten. Duurzaam kan je de wet niet echt noemen, want het kunnen gebruiken van de resources is natuurlijk het belangrijkst. In NL zijn milieu-wetten vaak gericht op afzonderlijke activiteiten (lucht of water of bodem of natuur) en minder integraal (al komt daar nu wel verandering in).

Wat ook bijzonder is, is dat de Maori-aspecten van groot belang zijn. Van alle nieuwe activiteiten moet worden beschreven welk effect ze hebben op Tangata Whenua waarden. Maori’s beschouwen rivieren bijvoorbeeld in zijn geheel en langs de rivier kunnen verschillende plekken zijn die belangrijk zijn, omdat er bijvoorbeeld een Taniwha (spreek uit Tanifa) woont. Dus een ontwikkeling ergens langs de rivier heeft voor hun effect op de hele rivier. Je kan er lacherig over doen, maar eigenlijk beter niet. Er zijn al heel wat projecten niet doorgegaan of aangepast vanwege belangrijke waarden voor Maori. Soms tegen flinke geldbedragen. Als voor de rechter blijkt dat je te weinig of geen aandacht hieraan hebt besteed, kan je terug naar de onderhandelingstafel.

Anyway, ik volg momenteel twee cursussen. Een over Resource Planning (Algemeen) en een over Water Resource Management & Planning. Ik moet ontzetten veel opdrachten maken. Wat eigenlijk heel goed is, want het zijn opdrachten die je als werkende ook tegen zou kunnen komen. Het vervelende is alleen dat ik door het auto-ongeluk ontzettende vertraging heb opgelopen. Het lijkt erop dat ik een van de vakken voor nu dus zal moeten laten schieten. Ik ben in overleg of ik e.e.a. later zou mogen inleveren.

Het water-vak vind ik het interessantst, maar dat komt natuurlijk vooral door mijn achtergrond. Het waterbeleid is hier anders geregeld dan in NL. Je hebt hier in de eerste plaats geen waterschappen en in de tweede plaats doet de nationale regering dus zo goed als niets aan waterbeleid. De boeren hebben hier een gigantisch lobby en het is de belangrijkste industrie van het land. Je snapt dus wel waar het water vooral heen gaat. Vooral nu er steeds intensiever en op grotere schaal geboerd wordt en nu veel boeren overstappen op het houden van melkkoeien. Hiervoor is meer water nodig maar ook meer land. Een groot verschil met NL is dat de graslanden hier geïrrigeerd worden, dus niet alleen de landbouwgewassen.

Het kraanwater in Christchurch komt rechtstreeks uit de grond, zonder chemische vorm van zuivering. Dat willen ze natuurlijk zo houden (al was het na de aardbevingen even tricky en hebben ze voor de zekerheid chloor toegevoegd). Hoe meer grondwater en rivierwater in de westelijk gelegen agrarische gebieden wordt ontrokken, hoe minder water naar het oosten stroomt. Dat kan dus betekenen dat rivieren droogvallen of dat grondwaterstanden verlagen en dat er steeds minder water beschikbaar zal zijn in de stad. In combinatie met de voorspelde bevolkingsgroei in Chch en de directe omgeving en de steeds drogere zomers kunnen de voorraden dus uitgeput raken. En dat soort zaken hoop ik dus hier te gaan managen.

Om een tipje van de sluier op te lichten: ik heb mijn eerste sollicitatiegesprek gehad en “ze” waren erg tevreden. Een gesprek voor een andere functie komt volgende week. Dus hopelijk kan bovenstaande wens snel in vervulling gaan!

Wil je op dit bericht reageren? Klik dan op de titel van het bericht, dan verschijnt er onderaan een reactie schermpje!

Dit weekend hebben we de ruim 3 uur durende tocht naar Lake Tekapo ondernomen, een meer gelegen tussen het hooggebergte van The Southern Alps. Altijd leuk een weekendje naar een mooie omgeving, maar dit keer had de reis een specialer doel. Francesca, het dochtertje van Kirsty en Matt zou worden gedoopt en zij zouden gelijkertijd hun “wedding vows” opnieuw aan elkaar uitspreken. Waarom helemaal daar zou je denken? Nou, het kerkje (the Church of the Good Shepherd)  is een van de meest pitoresque en gefotografeerde kerk van Nieuw Zeeland. Het is oud, piepklein en schitterend gelegen aan het felblauwe meer. Best bijzonder dus.

Het was trouwens wederom schitterend weer (het is sowieso al meer dan een week heel mooi weer, ook in Chch). Echt lekker zo’n zonnige herfst.

Het was een hele ceremonie, maar gelukkig helemaal niet stijf (al had Kirsty de touwtjes goed in handen). Er werd veel gelachen en door de kleine ruimte had het een intieme sfeer. De liederen waren heel toegankelijk. Alleen een beetje jammer dat de bejaarde organiste nogal veel foutjes maakte… Kirsty had mij gevraagd om als fotograaf te fungeren op de dag. Dat hoef je me geen twee keer te vragen! (Eric kan erover meepraten over mijn getreuzel als ik weer op tig manieren dezelfde foto wil nemen).

Na de ceremonie was het dus foto-tijd en daarna hebben we in het vakantiehuis waar K,M en F verbleven geborreld samen met alle andere vrienden die meegekomen waren. Daarna lekker gegeten bij de Japanner, een van de weinige restaurantjes in het gehucht, maar het eten was heerlijk. Rowan had wel 7 sushi’s op plus een heel bakje soja saus leeggelepeld (tja…). Z’n honger had hij!

Helaas moesten we weer bijtijds naar Chch, want ik had een sollicitatiegesprek voor te bereiden. Maar meer wil ik daar ook niet over kwijt hehehe

Nou, hier volgen een paar fotootjes van het weekend.

Wil je op dit bericht reageren? Klik dan op de titel van het bericht, dan verschijnt er onderaan een reactie schermpje!

Voor Ambers verjaardag zijn we ene weekendje naar Hanmer Springs geweest. We zijn er al eerder geweest in februari en het was zo goed bevallen dat we nog wel een keertje naar de Hot Pools wilden gaan. Bovendien is Amber vanwege haar whiplash-klachten de laatste tijd verslaafd aan warme baden, dus dat kwam helemaal goed uit. Het was lekker herfstweer, dus behalve de warme baden hebben we ook frisse boswandelingen en een onverwacht mooie 4WD tocht gemaakt (ja we hebben onze jeep eindelijk weer terug!).

Wil je op dit bericht reageren? Klik dan op de titel van het bericht, dan verschijnt er onderaan een reactie schermpje!